شاید حرفی دیگر

اول پروانه ها هستند که بالا پایین می روند. طپش قلب است. "اولین" ها هستند٬ اولین بار فلان رستوران٬ اولین بار سینما٬ اولین بوسه٬ اولین شب...

اولین ها تکرار می شوند. بعد صمیمیت میاد. آرامش آغوش جای طپش قلب را می گیرد٬ غذای حاضری به جای رستوران٬ به جای سینما دی وی دی٬ بوسه ی شب به خیر.

"مرز در عقل و جنون باریک است".

عادت آمده است از پس صمیمیت. حرارت مستدام خاکستر آن شعله های سرکش است. همان "هوا" ست انگاری. هوا باید باشد٬ هوا را تنفس می کنی فارغ از آلودگی و سردی و گرمی.

عادت اجتناب ناپذیر است.

خوشبینانه٬ عادت ترکیبی از پروانه ها و صمیمیت است.

"اعترافی طولانیست شب   اعترافی طولانیست

فریادی برای رهایی است شب     فریادی برای رهایی است

و فریادی برای بند

شب اعترافی طولانیست

اگر نخستین شب زندان است

یا شام واپسین تا آفتاب دیگر را

در چهارراه ها فرایاد آری

یا خود به حلقه دارش از خاطر ببری.

فریادی بی انتهاست شب    فریادی بی انتها

فریادی ار نومیدی فریادی از امید

فریادی برای رهاییست   فریادی برای بند

شب فریادی طولانیست."

از بس که از باورم دور بود٬ گمان نمی کردم روزهایی را نه با عموهایی ندیده در بند که با خاطراتم در بند. گمان نمی کردم تکرار گورهای دسته جمعی را که "خاوران" به اندازه ی همه ی عمر بشر سنگین بود برایم. از بس که مرزهای ما با آنها از جنس سابقه ی انقلابی و نماز شب بود٬ گمان نمی کردم اعترافات تلویزیونی را.

دور بود از ما "چار زندان و به هر زندان دو چندان نقب و در هر نقب چندین حجره در هر حجره چنیدن مرد در زنجیر" با آن خواسته های حداقلیمان.

سال بد شد٬ سال پست٬ سال دودو زدن چشم ها رو به دوربین و پرپر زدن ها پشت درهای بسته. سال درد شد٬ سال اشک.

روزهای بد٬ ساعت های اشک.

اشک صبر آنها و بی تحملی من.  

من همیشه در فرودگاه گم می شم.

گم می شم آن زمان که منتظر سوار شدن به هواپیما هستم و همه ی اینرسی دنیا در من جمع می شه و صدای "کاش نروم" کاسه ی سرم را پر می کند. در آن لحظه که هواپیما به زمین می نشیند و فریاد "برای چه آمده ام" گوشم را کر می کنه!!

مقصد هرجا باشد تفاوت نمی کند و ترس تغییر با من است. ترس از آمدن ها و رفتن هایی که انتخاب من نیست٬ ترس از سوال هایی که دوست ندارم جواب بدم. ترس از برگشتن به سکوت. ترس از سختی دوباره به یاد آوردن کلماتی که پنهان کرده بودمشان مبادا که زبان مادری ام را آلوده کنند.

خلاصه من گم می شم در فکر بیرون آمدن از دستان تو٬ وقت رفتن: و نبودن در بوی خانه٬ وقت برگشتن.

من همیشه در فرودگاه بیلان هزینه های استقلال را تنظیم می کنم و میان بستانکاری ها و بدهکاری ها گم می شم.

مژدگانی بده ای دل که دگر مطرب عشق

راه مستانه زد و چاره ی مخموری کرد

حافظ در تو چه دیده که هر بار به گلایه یا مهر سراغ تو را ازش می گیرم٬ هوایت را دارد؟؟!

یکی بود٬ یکی نبود.

غیر از خدا همه بودند.

یه جایی بود بهش می گفتند خونه!

توی خونه٬ آدم هایی کشته می شدند با چشم های باز* و آدم هایی می کشتند با چشم های بسته. آدم هایی گریه می کردند و آدم هایی فریاد می زدند. آدم هایی امیدوار بودند و آدم هایی نگران. آدم هایی در بند دیگری آدم هایی در بندهای خود.

حالا نه این قصه٬ بخوانید غصه٬ سر می رسه نه کلاغه به خونش می رسه....

* یکی کشته شد قهرمان شد نماد شد. اما خانواده اش داغدارند. با انتشار عکس ها و فیلم ها به حریم خصوصی شان تجاوز نکنیم.

برای معدود دوستانی که هنوز به تحریم اعتقاد دارند باشد که رستگار شوند:

نه عادلانه نه زیبا بود جهان

پیش از آنکه ما به صحنه برآییم

به عدل دست نایافته اندیشیدیم

و زیبایی در وجود آمد.*

*ا.بامداد

حال من چندان خوب نیست.

این نه فقط به خاطر دلشوره ی انتخابات است.

برای تهران است که قلب دنیاست این روزها برای من٬ برای هر خبر و عکسی که از تهران بیاید.

به خاطر تنهایی من است٬ نبودن کسی که به اندازه ی من هیجان زده و خوشحال و ناراحت شود.

به خاطر ترس است. ترس از ساعت هفت صبح تهران بیست و سه خرداد. نه جا هست برای رفتن و شادی کردن نه کسی هست برای غصه خوردن.

به خاطر دوری است.

این وبلاگ هایی که یه سری حرف های روزمره می زنند و از هر موضوعی یه تحلیل سطحی دارند و هر روز هم به روز می شوند و سیصد تا کامنت مجیز هم دارند و اگر هم براشون کامنت انتقادآمیز بنویسی به حسادت و خود کم بینی یا خودبزرگ بینی متهم می شی و در این جشن و آن جشن هم جایزه می گیرند و لوح سپاس٬ درست مثه فیلم پرفروش "اخراجی ها" هستند که  پاسخگوی نازل ترین لایه های ذهن و سلیقه اند.

بعضی وقت ها سنگین می شه٬ نمی وزه زندگی به قول خزر.

این روزها که ایام انتخابات است٬ و روز "دویدن برای زندگی" است * و فصل "وضعیت توسعه ی ایران" است٬ زندگی سخت می وزه.

بر خلاف تصمیمم٬ بحث های انتخابات است و شنیدن حرف های تکراری تحریمی ها و آب در هاون کوبیدن ما که این ره که می روید ما را هم با خودتان به جهنم می برید!! دست مریزاد به این اصرار بی پایان در باقی ماندن در جهل مرکب با گوش های بسته.

چانه زدن برای پنی پنی پول جمع کردن برای موسسه ی خیریه تحقیقات سرطان. هر بار توضیح که دست از توهم خرابکاری و بازی خوردن بردارید. پول های این موسسه فقط برای خرج تحقیقات سرطان است٬ برای هر پنی خرج شده اش توضیح شفاف وجود داره٬ نتیجه ی تحقیقات برای نوع بشر است نه مردم خاصی.

نوشتن درباره ی وضعیت توسعه ی ایران٬ هر خط که می نویسم فکر می کنم اگر باور داشتند به مفاهیمی چون "جامعه مدنی" و "مشارکت مدنی" که لازمه ی توسعه ی پایدارند و اینکه این هر دو زمان و پیگیری و هزینه اجتماعی احتیاج دارند و اینکه این هر دو تنها راه گذار ما هستند٬ این اندازه انرژی تلف نمی شد برای استدلال بر لزوم شرکت در انتخابات هر چند حداقلی بدون انتظار معجزه و توجیه فعالیت های موسسه ی خیریه به عنوان یک نهاد مدنی غیر دولتی.

این روزها نفس من سنگین بالا می آید.

* روزی که گروه های عادی مردم که برای موسسه خیریه فعالیت می کنند به عنوان اقدام نمادین و تبلیغاتی مسافت معینی را می دوند و برای موسسه خیریه پول جمع می کنند.  

از من پرسید می تونی یه شعر از حفظ بخونی؟؟

من٬ ساکت و غمین به فکر افتادم کی آن حافظه را که پر از کلمه های شعر و داستان بود گم کردم؟!!!

با چی جایگزین کرده ام نامه های تولد را و اس ام اس های عاشقانه ی  آخر شب را؟؟ کجا جا گذاشتم آن نوشته های گوشه کنار هر جزوه را؟!!!!

من کی جا ماندم از خودم که امروز یه شعر کامل به یاد نمی آرم؟!!!!