به هیچ تشییع جنازه و مجلس ترحیم و تکریمی نخواهم رفت حتی اگه هامون باشه یا بابای کیمیا یا مرادبیگ یا راننده اتوبوس شب.
زندگی بیشتر از سهمم از این مجالس به من داده است.
آنقدر داده که من نه گریه می کنم نه آه از نهادم در می آید. آرام و ساکن با چشم های یخی٬ می گم خب زندگی است و راهم را می کشم می رم.
می خواهم برای تو بنویسم.
یکشنبه شب است و نحسی جمعه غروب دارد٬ مخصوصا امشب که اولین شب خانه ی جدید است که خالی از کسانی است که دوستشان می دارم.
می خواهم برای تو بنویسم.
از غرغر هام که ناشی از کم آوردن تو است نه کمی سن. از غرغرهام که بهانه ای باشد برای اینکه ازم دلجویی کنی!!
می خواهم برای تو بنویسم.
که چه جور عجیبی وارد زندگیم شدی. وقتی ترکیب نادری از هیجان و آرامش بودم. وقتی آماده ی نرم شدن بودم. آماده ی آزاد شدن از پیچیدگی. و تو ساده و معمولی٬ ترکیب خوبی از هیجان و آرامش شدی برایم.
می خواهم برای تو بنویسم.
نمی دانم ما از ونوسیم یا مریخ٬ مهم نیست اگر زبان هم را نفهمیم٬ مهم این است که تو نگاهم کنی و من طاووس شوم. مهم این است که من یه روباه باشم که اهلی شده است.
تا آنجا که من فهمیدم٬ "اروپا" گذشته اش را به تاریخ سپرده و رو به آینده دارد.
تاریخش یعنی تمام آن چیزهایی که صدها سال قبل اتفاق افتاده و ما هم چنان بدان خاطر تحقیرش می کنیم: جنگ های صلیبی٬ عصر استبداد و حاکمیت کلیسا٬ حکومت بی قانونی٬ عصر استعمارگری و ... .تاریخش یعنی تمام آن چیزهایی که در خاطره جهانی باقی می ماند و ما به دیده اغماض می بینمشان: برق و تلفن و رادیو٬ راه آهن٬ اسپینوزا٬ فوکو٬ گوته و ... .
تا آنجا که من فهمیدم٬ ما اما آینده را نامعلوم می دانیم و اکنون هم که از عهده ی ما خارج است٬ فقط می ماند گذشته.
گذشته هم فقط یعنی "هنر نزد ایرانیان است" و بس٬ یعنی علم و تمدن و فرهنگ نزد ایرانیان بوده و ما نمی دانیم چه شد که از کف ما رفت ولی ما هم چنان "آویزان تخم" حافظ و فردوسی و ابوعلی سینا ماندیم. گذشته یعنی گردنبند اهورا مزدا رو سینه ی کفتری جوانی از پرشیا در حال مخ زدن از عروسک بلوندی که توضیح می ده مردم پرشین در گذشته خورشید می پرستیده اند و خیلی خوب و مامانی اند آنقدر که برای دعوای خیابانی به روی هم چاقو می کشند که آن هم کار٬ کار انگلیسی هاست.
تا آنجا که من فهمیدم ...
تو را نگاه می کنم که خفته ای کنار من
پس از تمام اضطراب٬ عذاب و انتظار من
تو را نگاه می کنم که دیدنی ترین تویی
و از تو حرف می زنم که گفتنی ترین تویی!
پی نوشت: آدم است دیگه یه وقت دلش شاد است یه وقت گرفته!
اگه به من بود که اصلا از این خبرها نبود. به من بود چهار سالم بود و مشغول بالا پایین رفتن از سر و کول پاپا بودم٬ و مهم نبود که مامان تا پنج عصر سر کار است و بابا نه شب می آید خانه.
اگه به من بود شب جمعه بود و خانه خیابان پالیزی٬ و من وسط بچه های دیگه با کفش باغبانی های کفش ملی مشغول لگد کردن انگور برای انداختن شراب بودم.
اگه به من بود که اصلا بزرگ نشده بودم. به من بود آنقدر لوس بودم که مامان برایم آبمیوه طبیعی بیارد تو تخت و بهم بگه "بخور عزیزم" و دنبالش بابا بیاد که "مریض نبینمت دخمل". اگه به من بود خودم نمی رفتم تسکو آبمیوه و پیاز و مرغ و گوشت و ماست و شیر و نان بخرم و فکر کنم چه غذای مقوی درست کنم.
...
آره خلاصه٬ سعی می کنم قوی باشم و به روی خودم نیارم تنهام و سیستم ایمنی بدنم را ضعیف نکنم و اخم نکنم و بی بغض دروغ بگم و مثبت فکر کنم و انرژی منفی ندهم.
ولی اگه به من بود که اصلا از این خبرها نبود.
واقعه ناگاه بود و سخت دردناک!
میان بحران خانه و درگیری با صاحبخانه ی پاکستانی مزاحم و پول نجومی برق و کار زیاد دانشگاه٬لپ تاپ به هم ریخت. پیام های عجیب غریب داد و دیگر روشن نشد.
باور کردنی نبود برایم که گریه می کردم٬ که شب خوابم نبرد٬ که به زمین و زمان متوصل شدم برای درست کردنش.
خیلی موعظه کردم برای خودم که "کار فرهنگی" کنم٬ سرم را با فیلم و کتاب گرم کنم. اما واقعیت این است که من بنده ی تکنولوژی شده ام و این واقعیتی سخت دردناک است. در دنیای مدرن٬ اینترنت٬ کتاب و مجله و فیلم و موسیقی و دوست و خانواده شده است.
غم انگیز بود دیدن خودم خیره به سقف و ناتوان از انجام هر کاری در حالیکه انبوهی کتاب و مجله و مقاله ناخوانده باقی مانده اند. فکر می کردم کلینیک ترک اعتیاد به اینترنت برای دیگران است و بی تابی خودم این بار برایم تلخ بود.
دیگه از امکان اتصال به اینترنت از طریق موبایل خوشحال نشدم٬ ترسیدم.
ترسیدم که این زبان صفر و یک٬ جای همه ی تعاملات انسانی را بگیرد. ترسیدم که احساسات تبدیل شوند به پرانتز و نقطه و ویرگول٬ که خنده بشود "دو نقطه دی".
