شاید حرفی دیگر

برای معدود دوستانی که هنوز به تحریم اعتقاد دارند باشد که رستگار شوند:

نه عادلانه نه زیبا بود جهان

پیش از آنکه ما به صحنه برآییم

به عدل دست نایافته اندیشیدیم

و زیبایی در وجود آمد.*

*ا.بامداد

حال من چندان خوب نیست.

این نه فقط به خاطر دلشوره ی انتخابات است.

برای تهران است که قلب دنیاست این روزها برای من٬ برای هر خبر و عکسی که از تهران بیاید.

به خاطر تنهایی من است٬ نبودن کسی که به اندازه ی من هیجان زده و خوشحال و ناراحت شود.

به خاطر ترس است. ترس از ساعت هفت صبح تهران بیست و سه خرداد. نه جا هست برای رفتن و شادی کردن نه کسی هست برای غصه خوردن.

به خاطر دوری است.

این وبلاگ هایی که یه سری حرف های روزمره می زنند و از هر موضوعی یه تحلیل سطحی دارند و هر روز هم به روز می شوند و سیصد تا کامنت مجیز هم دارند و اگر هم براشون کامنت انتقادآمیز بنویسی به حسادت و خود کم بینی یا خودبزرگ بینی متهم می شی و در این جشن و آن جشن هم جایزه می گیرند و لوح سپاس٬ درست مثه فیلم پرفروش "اخراجی ها" هستند که  پاسخگوی نازل ترین لایه های ذهن و سلیقه اند.