همه دم از تنهایی می زنند. چه تنها زندگی کرده باشند چه نکرده باشند٬ دم از اهمیت تنهایی می زنند. صحبت از مهارت هاشان در گذراندن تنهایی می کنند. اما خوب که نگاه می کنی٬ آنها که بلبلی ترند کسانی اند که نشده که یک روز کامل با کسی جز آیینه حرف نزده باشند. خوب که نگاه می کنی٬ بلبلان تنهایی آنهایی هستند که از شلوغی و گرفتاری و تراکم آدم ها و رفت و آمدها به تنهایی پناه می برند. خوب که نگاه می کنی٬ موقع حرف زدن از تنهایی٬ آنها که تنهایی را زندگی کرده اند سکوت می کنند. سکوت را خوب بلدند.
آنهایی که تنهایی را زندگی کرده اند٬ می دانند که آرام همه جایت را می گیرد. آرام و خزنده٬ اصلن بگو عین سرطان ولی می آید. وقتی هم می آید سکوتش را هم با خودش می آورد.
آدم های تنهایی٬ درباره تنهاییشان ساکت اند. آنها که حرف می زنند٬ آنهایی هستند که تنهایی اوقات فراغتشان است.
+ نوشته شده در یکشنبه 9 بهمن1390ساعت توسط مریم
|