شاید حرفی دیگر

siahmashgg — Sun, 20 Dec 2009 01:18:31 GMT

تا زیر لحافم٬ که تا زیر دماغم آوردمش بالا٬ هم اومدی.. تا تاریکی شبهام هم خزیدی.. به جای ها کردن زیر لحاف٬ تو گرمم هم می کنی...

گور بابای بد خوابی های هر شب٬ نه مثه "ایران پیما" با تو همه ی مرزها را می پیمایم.

گور بابای جهان بیرون٬ تو همه ی اخباری..همه ی فیلم ها.. همه ی موسیقی ها..همه ی دوست هایی.

گور بابای پازل و مجله و مقاله و کتاب هایی که گرفتم٬ که بتونم تو را ترک کنم.. یه امشب هم با هم.

نمی دونم در هیچ عاشقی این اندازه فاش نگفته ام٬ تو خودِ اعتیادی و نشئگی ش که اینجور برایت شیرین زبونی می کنم..

خود اعتیادی "لپ تاپ سونی وایو یازده اینچ سیاهِ من با اینترنت دوازده مگا بایت وایرلس"

گفتا منش فرموده ام تا با تو طراری کند

siahmashgg — Fri, 04 Dec 2009 14:43:04 GMT

می نویسم که ثبت بشود حال این روزها٬ از یادم نرود.

یکسال پرسیدم چرا نه؟؟ نه جوابی نه نشانه ای نه آرامشی. یکسال تاب خوردم بین همه ی آرزوها و تصویرها.

یکسال آهسته فرو رفتم در آنچه یقین می پنداشتمش ... که پاسخ آمد و نشانه از پس نشانه..

که چشم آمد و قوت پر و پا.

حال این روزها هرچند چندان خوش نیست٬ اما باید ثبت شود که در خاطر بماندم

"هست امیدم که علی رغم عدو روز جزا فیض عفوش ننهد بار گنه بر دوشم"

حادثه هیچ گاه خبر نمی کند

siahmashgg — Sat, 28 Nov 2009 17:06:32 GMT

خرده جنایت های زنانه از راه می رسند٬ در هر جغرافیایی.

حالا تو آزادمنشانه بنام "اتفاق" یا من بخوانمشان "جنایت" !!!

کلمه ی کلیدی: عادت

siahmashgg — Tue, 06 Oct 2009 09:47:18 GMT

اول پروانه ها هستند که بالا پایین می روند. طپش قلب است. "اولین" ها هستند٬ اولین بار فلان رستوران٬ اولین بار سینما٬ اولین بوسه٬ اولین شب...

اولین ها تکرار می شوند. بعد صمیمیت میاد. آرامش آغوش جای طپش قلب را می گیرد٬ غذای حاضری به جای رستوران٬ به جای سینما دی وی دی٬ بوسه ی شب به خیر.

"مرز در عقل و جنون باریک است".

عادت آمده است از پس صمیمیت. حرارت مستدام خاکستر آن شعله های سرکش است. همان "هوا" ست انگاری. هوا باید باشد٬ هوا را تنفس می کنی فارغ از آلودگی و سردی و گرمی.

عادت اجتناب ناپذیر است.

خوشبینانه٬ عادت ترکیبی از پروانه ها و صمیمیت است.

siahmashgg — Wed, 26 Aug 2009 14:19:54 GMT

"اعترافی طولانیست شب اعترافی طولانیست

فریادی برای رهایی است شب فریادی برای رهایی است

و فریادی برای بند

شب اعترافی طولانیست

اگر نخستین شب زندان است

یا شام واپسین تا آفتاب دیگر را

در چهارراه ها فرایاد آری

یا خود به حلقه دارش از خاطر ببری.

فریادی بی انتهاست شب فریادی بی انتها

فریادی ار نومیدی فریادی از امید

فریادی برای رهاییست فریادی برای بند

شب فریادی طولانیست."

از بس که از باورم دور بود٬ گمان نمی کردم روزهایی را نه با عموهایی ندیده در بند که با خاطراتم در بند. گمان نمی کردم تکرار گورهای دسته جمعی را که "خاوران" به اندازه ی همه ی عمر بشر سنگین بود برایم. از بس که مرزهای ما با آنها از جنس سابقه ی انقلابی و نماز شب بود٬ گمان نمی کردم اعترافات تلویزیونی را.

دور بود از ما "چار زندان و به هر زندان دو چندان نقب و در هر نقب چندین حجره در هر حجره چنیدن مرد در زنجیر" با آن خواسته های حداقلیمان.

سال بد شد٬ سال پست٬ سال دودو زدن چشم ها رو به دوربین و پرپر زدن ها پشت درهای بسته. سال درد شد٬ سال اشک.

روزهای بد٬ ساعت های اشک.

اشک صبر آنها و بی تحملی من.

وندر آن دایره سرگشته ی پا بر جا بود

siahmashgg — Mon, 17 Aug 2009 10:46:26 GMT

من همیشه در فرودگاه گم می شم.

گم می شم آن زمان که منتظر سوار شدن به هواپیما هستم و همه ی اینرسی دنیا در من جمع می شه و صدای "کاش نروم" کاسه ی سرم را پر می کند. در آن لحظه که هواپیما به زمین می نشیند و فریاد "برای چه آمده ام" گوشم را کر می کنه!!

مقصد هرجا باشد تفاوت نمی کند و ترس تغییر با من است. ترس از آمدن ها و رفتن هایی که انتخاب من نیست٬ ترس از سوال هایی که دوست ندارم جواب بدم. ترس از برگشتن به سکوت. ترس از سختی دوباره به یاد آوردن کلماتی که پنهان کرده بودمشان مبادا که زبان مادری ام را آلوده کنند.

خلاصه من گم می شم در فکر بیرون آمدن از دستان تو٬ وقت رفتن: و نبودن در بوی خانه٬ وقت برگشتن.

من همیشه در فرودگاه بیلان هزینه های استقلال را تنظیم می کنم و میان بستانکاری ها و بدهکاری ها گم می شم.

siahmashgg — Sun, 02 Aug 2009 09:54:18 GMT

مژدگانی بده ای دل که دگر مطرب عشق

راه مستانه زد و چاره ی مخموری کرد

حافظ در تو چه دیده که هر بار به گلایه یا مهر سراغ تو را ازش می گیرم٬ هوایت را دارد؟؟!

زیر این تاق کبود نه ستاره نه سرود

siahmashgg — Fri, 26 Jun 2009 10:53:06 GMT

یکی بود٬ یکی نبود.

غیر از خدا همه بودند.

یه جایی بود بهش می گفتند خونه!

توی خونه٬ آدم هایی کشته می شدند با چشم های باز* و آدم هایی می کشتند با چشم های بسته. آدم هایی گریه می کردند و آدم هایی فریاد می زدند. آدم هایی امیدوار بودند و آدم هایی نگران. آدم هایی در بند دیگری آدم هایی در بندهای خود.

حالا نه این قصه٬ بخوانید غصه٬ سر می رسه نه کلاغه به خونش می رسه....

* یکی کشته شد قهرمان شد نماد شد. اما خانواده اش داغدارند. با انتشار عکس ها و فیلم ها به حریم خصوصی شان تجاوز نکنیم.

مرا عظیم تر از این آرزویی نمانده است که به جستجوی فریادی گم شده برخیزم

siahmashgg — Sat, 06 Jun 2009 14:09:18 GMT

برای معدود دوستانی که هنوز به تحریم اعتقاد دارند باشد که رستگار شوند:

نه عادلانه نه زیبا بود جهان

پیش از آنکه ما به صحنه برآییم

به عدل دست نایافته اندیشیدیم

و زیبایی در وجود آمد.*

*ا.بامداد

منی که اینجا سرزمینم نیست

siahmashgg — Thu, 04 Jun 2009 12:12:41 GMT

حال من چندان خوب نیست.

این نه فقط به خاطر دلشوره ی انتخابات است.

برای تهران است که قلب دنیاست این روزها برای من٬ برای هر خبر و عکسی که از تهران بیاید.

به خاطر تنهایی من است٬ نبودن کسی که به اندازه ی من هیجان زده و خوشحال و ناراحت شود.

به خاطر ترس است. ترس از ساعت هفت صبح تهران بیست و سه خرداد. نه جا هست برای رفتن و شادی کردن نه کسی هست برای غصه خوردن.

به خاطر دوری است.